مورخ اسرائیلی: مقایسه سران اسرائیل با چنگیزخان توهین به مغولان است

 به گزارش جارپرس از باشگاه خبرنگاران جوان به نقل از الجزایر یک نویسنده در روزنامه صهیونیستی «هاآرتص» معتقد است مقایسه سران کنونی رژیم تروریستی اسرائیل با «چنگیز خان»، بنیان‌گذار امپراتوری مغول، حتی در حق این امپراتوری نیز منصفانه نیست؛ امپراتوری‌ای که با وجود خشونت‌های گسترده، اهداف راهبردی مشخص و برنامه‌های بلندمدت داشت.

«رووین آمیتای»، نویسنده و مورخ صهیونیست در این مقاله به بررسی جنگ میان مغولان و ممالیک پرداخته و به این نتیجه رسیده است که قدرت و ویرانگری به‌تنهایی ضامن تحقق امنیت نیست و جنگ‌ها به اهداف روشن و پایانی سیاسی نیاز دارند.

آمیتای که متخصص تاریخ مغولان در غرب آسیا است، بحث خود را با اظهارات «آساف اوریون»، سرتیپ بازنشسته صهیونیستی، آغاز می‌کند که سیاست رژیم تروریستی اسرائیل در قبال مناطق نزدیک به مرز‌های خود را با منطق «چنگیز خان» مقایسه کرده است.

این نویسنده معتقد است این مقایسه بیش از آنکه به سران رژیم تروریستی اسرائیل توهین کند، به خود مغولان توهین است؛ زیرا چنگیز خان و جانشینانش، با وجود کشتار و ویرانی گسترده‌ای که مرتکب شدند، در جنگ‌های خود از منطق راهبردی روشن‌تر و منسجم‌تری پیروی می‌کردند.

او اشاره می‌کند که مغولان به‌طور عامدانه از ویرانی و خشونت برای ایجاد رعب در میان دشمنان و وادار کردن آنها به تسلیم استفاده می‌کردند و لشکرکشی‌های آنان در آسیای مرکزی و غرب آسیا در قرن سیزدهم شامل ایجاد مناطق حائل نیز می‌شد.

به نوشته این مقاله، میان این سیاست و مناطق امنیتی ایجادشده از سوی رژیم تروریستی اسرائیل در لبنان، سوریه و غزه شباهت‌هایی وجود دارد، اما این شباهت‌ها به دلیل تفاوت شرایط و مقیاس، محدود است.

به گفته نویسنده، تفاوت اصلی در نوع تفکر راهبردی است. رهبران مغول، به‌ویژه چنگیز خان و جانشینان اولیه او، اهداف بلندمدت خود را مشخص می‌کردند و برای تامین ابزار‌های لازم جهت تحقق آنها برنامه‌ریزی داشتند.

این مقاله در پایان تاکید می‌کند که تاریخ درگیری مغولان و ممالیک صرفا روایت یک جنگ قدیمی نیست، بلکه از نگاه نویسنده می‌تواند درسی معاصر درباره رابطه میان قدرت نظامی و اهداف سیاسی ارائه دهد.

این نویسنده صهیونیست تاکید کرد که ویرانگری به‌تنهایی امنیت یا برتری پایدار را تضمین نمی‌کند؛ در مقابل، تعیین اهداف روشن، توانایی برنامه‌ریزی بلندمدت و آمادگی برای مذاکره می‌تواند از عوامل تعیین‌کننده در پایان دادن به درگیری‌ها باشد.